Groeispurt

De laatste weken waren weer zwaar. Mattia voelde zich niet goed. En nog steeds niet eigenlijk. Is het een groeispurt? Of is er toch een andere oorzaak?
Maar we moeten er door. 's Nachts krijgen we hem niet aan het slapen, iedere nacht wordt hij wakker voor een flesje.

Leuk is anders.
Vermoeiend vooral.
Soms weer frustrerend.

Als hij weer weent als hij nog maar voelt dat we naar zijn kamertje gaan om hem in zijn bedje te leggen.
Hij weet het allemaal best. We kunnen hem ook al niets meer wijs maken.

Dat komt hem natuurlijk alleen maar ten goede.

Een extra flesje in de avond heeft soms voor schreeuwende avonduren gezorgd. En soms ging dat prima, maar dan was zijn buikje precies toch niet vol genoeg. En kwam hij midden in de nacht weer aan voor nog een flesje.

Daar zullen we dan ook maar mee stoppen. Gewoon zijn eigen gangetje laten gaan, zijn eigen ritme volgen.
Dat doen we toch ook bij andere babies? Dus doen wij dat weer bij Mattia. Op tijd en stond een lekker badje met grote broer. Zoveel pasta als hij maar op krijgt. En af en toe een veel te groot flesje melk.


Want hij is flink. En lief. En schattig. En de kleine wiebelkabouter.

Multi-disciplinaire raadpleging Leuven

Ze hadden ons verteld dat het een vermoeiende voormiddag zou worden. Ik wist niet wat ervan te verwachten. Onze kleine kabouter ook niet. Die heeft de hele rit moeite gedaan om maar niet in slaap te vallen. Natuurlijk, een uur in de auto en de laatste vijf minuten valt meneerke in slaap.
We werden dan ook niet vriendelijk aangekeken toen we hem uit zijn autostoel namen en in de buggy legde.
Maar dat duurde, zoals gewoonlijk, niet lang. Mattia is immers de koning in het vrolijk zijn. Dat zit met het Williams Syndroom wel snor, gelukkig maar.

Een bezoekje aan de oogarts verliep al dadelijk goed. Met nog een "bekend" gezichtje in de wachtzaal. Wat gek... Onze allereerste kennismaking met een (williams syn-)droom jongen.
Het voelde bekend.

Op naar de neuroloog en de nierecho. Dat eerste vond Mattia niet zo erg, maar dat tweede was toch iets minder. Zo op zijn buikje liggen dat doet hij precies niet graag... :) Maar gelukkig vond papa een foto op zijn gsm van grote broer Timothy. Mattia vond zijn rust en kon toch eventjes stil blijven liggen.
Twee broers... ik kan het niet genoeg schrijven. Ze verbazen mij nog elke dag.

Nu al zijn ze zo op elkaar ingespeeld.
Nu al kunnen ze niet zonder elkaar.
Nu al voelen ze zich beter als ze bij elkaar zijn.

Nog een kleine stop bij de tandarts (die ook heel erg lovend was) en dan op weg naar huis... Met een knorrende peuter op de achterbank. ZALIG!





 

Perfect gelukkig

Wat startte als iets wat een vermoeiende week zou worden (veel avond activiteiten en een ferme verkoudheid die kwam opsteken) is geëindigd in een prachtige, perfecte, plezante zaterdag.

Onze kleine kabouters hebben zalig met elkaar gespeeld. Niet één keer ruzie gemaakt! Ha! Waar gaan we dat schrijven!? Waarschijnlijk daarom dat het in de namiddag ook een klein beetje geregend heeft. Want de keren dat dit voorkomt zijn uiterst zeldzaam.
Niet dat ze elkaar niet kunnen luchten. Integendeel. Ze kunnen niet zonder elkaar.

Als Mattia wakker is en het is maar stil in de living, dan voelt hij zich niet in zijn element. Als grote broer dan eindelijk na een lange nacht eens wakker wordt en met hem komt spelen, dan pas merk ik wat er eerder op de ochtend scheelde… hij was zijn grote broer aan het zoeken.

Als Timothy wakker wordt is steevast het eerste wat hij vraagt: waar is mijn papa? En ik hoef niet lang te wachten op het volgende: Waar is Mattia? Is Mattia al wakker?

… twee handen op één buik dus …

Meer hoeft een moeder zich niet te wensen. Het feit dat Mattia anders is, neem ik er dan wel bij. Ik denk eraan, zonder twijfel (dat is altijd het eerste waaraan ik denk, ik hoop dat dat ooit nog verdwijnt), maar als ik twee x twee billen omhoog zie steken in dezelfde richting naar een leuk speelgoedje dan maakt mijn moederhart een sprongetje, mijn buik geeft een vlinderig gevoel en soms, heel soms, zijn tranen dan niet veraf. Van geluk, perfect gelukkig.

Fijn weekend!

Gabrielle en zoveel meer…

Eindelijk… Na 4 maanden wachten zijn we eindelijk naar de film 'Gabrielle' kunnen gaan kijken. Een rollercoaster van emoties gedurende 145 minuten. Gehuild, gelachen, boos, verward, … Ik heb gevoeld hoe ik me mijn verdere leven zal voelen. Verdrietig, gelukkig, boos, verward.
Het was de moeite, een echte aanrader. Van zodra hij uitkomt op dvd zullen we hem ook in huis halen. De wachtlijst om hem uit te lenen is nu al pagina's lang. Iedereen is nieuwsgierig. En terecht. Want onze zoon is én wordt een schat van een jongen, een schat van een man. Een man die ik ga helpen om alles uit zijn leven te halen dat eruit te halen valt. En als ik dit zeg denk ik ook aan mijn man, die me daar zeker bij zal helpen.

Mijn hoofd zit vol met verhalen, maar ik krijg ze niet op papier gezet. Ik ben weer opgejaagd de laatste tijd en vermoeid, waardoor ik me dan weer ziek voel. En de neerwaartse spiraal is weeral in gang gezet. Voor hoelang nu, dat weet niemand. Zelfs ik niet. Ik hoop dat ik hem tegen kan houden.

Rust en Regelmaat. Dat werkt voor kindjes, misschien dan ook voor mij? Ik geloof het wel. Dat zullen we dan maar proberen.

Over rust en regelmaat gesproken. Mattia heeft alweer een kleine week doorgeslapen 's nachts. Wat een zaligheid!! Nu werd Timothy 's nacht wakker, dat was dan wel weer spijtig. Maar enkele nachten een goede rust en ik voel het dadelijk in mijn kleine teen kriebelen. Dan heb ik energie voor tien.

Een fijne wandeling maken
Schilderen met plakkaatverf
Oefenen op de oefenblok
Winkeltje spelen

Niks is mij dan te veel.

Rust en Regelmaat. Dat zal wel helpen.

"Rust" :)

Verjaren en toch ook niet

Dit weekend was het mijn verjaardag. Na de geboorte van de jongens vind ik dit helemaal niet meer zo speciaal. Vroeger was ik al weken op voorhand aan het verkondigen dat ik DAN jarig ben. Nu niet meer.
Ik vier nu mijn verjaardag graag met ons gezinnetje en wat was me dat een leuke verjaardag dit jaar!
Ik had het met niet beter kunnen wensen. De kinderen braaf overdag én 'snachts, mooi weer en tijd om rustig thuis te zijn. ZALIG!

Maar ik dacht ook aan hoe ik mijn leven voorstelde toen ik nog ver weg stond van mijn dagen nu. Ik heb nooit veel eisen gesteld aan mijn "latere" leven, maar zoals het nu is... Daar had ik eigenlijk nooit bij stil gestaan.
Het is hier kranttraditie dat alle kinderen die geboren zijn een plaatsje krijgen in de januari krant. Allemaal samen... Eén voor één, langs elkaar. Voor mij weer een nieuwe ervaring.
Ik zocht weer naar 'unieke' jongetjes.
Alleen Mattia sprong er uit.
Tranen.
Verdriet.
Onmacht.
Gevoelens die er lang niet waren geweest, kwamen terug naar boven. Ik voelde me weer alleen op de wereld met ons gezin.
Bij elk intens moment vonden mijn tranen de weg naar buiten, of toch bijna.

Na 8 maanden de diagnose Williams-Beuren te kennen is het nog steeds een reis met vallen en op staan. Deze week was er eentje waar ik bijna gevallen was. Was het niet dat Mattia de allerliefste Wiebelkabouter is van de hele wereld. Hij maakt me aan het lachen. Voor hem lach ik.
 

Moeite doen

Mattia doet de laatste tijd enorm zijn best.
Hij doet zijn best als we bij de kinesist aan het oefenen zijn.
Hij doet zijn best als we bij de dokter langsgaan.
Hij doet zijn best om een ganse nacht door te slapen (met enkele geweldige successen!!).
Hij doet zijn best om zich aan de spijlen van het park op te trekken.
Hij doet zijn best om, jawel, om ons na te zeggen als we met zijn allen voor zijn gezichtje hangen en samen zeggen: MAMA.

En dan komt het: zijn lippen tuiten en maken de bewegingen van ma-ma.

Nog zonder geluid, maar wat ben ik trots! Tranen van geluk kwamen weer naar boven. Ik, de blèter, hield me nog net op tijd in toen Jeroen er een opmerking over maakte :).

Ons nadoen... wie had dat weer ooit gedacht. Ik niet, wel stiekem gehoopt. Onze kleine man begint heel stilletjes, op zijn eigen tempo, ook groot te worden.

Hij eet kleine hapjes mee als wij aan tafel zitten, hij kijkt met zijn grote broer mee naar de tekenfilms, hij valt lekker rustig in slaap na zijn laatste fles (wauw!!).
Hij laat duidelijk merken als hij niet blij is met de situatie of net wel. Wanneer we hem in zijn parkje zetten om wat te spelen terwijl wij aan het eten zijn, weten we het steevast: HIER WIL IK NIET ZIJN! IK WIL MEE AAN TAFEL!! Waar hij dan lekker mee kan smullen.

Als Timothy voor hem gekke bekken ligt te trekken of lakens over zijn hoofdje gooit om verstoppertje te spelen, kunnen zijn armen en benen niet genoeg in de lucht gezwaaid worden. Kirren van plezier met hun tweetjes daar op de livingmat.

Nieuwe grote stappen staan ons nog te wachten. Wat geniet ik daar toch van.

Verjaardag!

Lang zal hij leven, lang zal hij leven, ...

Zalig om dat te zingen. Vorig jaar waren we nog vol spanning om wat ging komen. In het jaar daarop volgend is er een hele hoop gebeurd.

En eindelijk durf ik nu met een klein hartje te vertellen: ik ben blij dat Mattia 1 jaar geworden is vandaag. Het wordt voor hem nu ook een spannend jaar, waarin hij echt veel kan gaan ontdekken. We zullen met hem mee ontdekken en met hem mee vol verbazing naar de kleine dingen kijken.

We maken geen plannen voor dit jaar, we nemen het van dag tot dag.

En vandaag is het feest! 1 JAAR!!