Gabrielle en zoveel meer…

Eindelijk… Na 4 maanden wachten zijn we eindelijk naar de film 'Gabrielle' kunnen gaan kijken. Een rollercoaster van emoties gedurende 145 minuten. Gehuild, gelachen, boos, verward, … Ik heb gevoeld hoe ik me mijn verdere leven zal voelen. Verdrietig, gelukkig, boos, verward.
Het was de moeite, een echte aanrader. Van zodra hij uitkomt op dvd zullen we hem ook in huis halen. De wachtlijst om hem uit te lenen is nu al pagina's lang. Iedereen is nieuwsgierig. En terecht. Want onze zoon is én wordt een schat van een jongen, een schat van een man. Een man die ik ga helpen om alles uit zijn leven te halen dat eruit te halen valt. En als ik dit zeg denk ik ook aan mijn man, die me daar zeker bij zal helpen.

Mijn hoofd zit vol met verhalen, maar ik krijg ze niet op papier gezet. Ik ben weer opgejaagd de laatste tijd en vermoeid, waardoor ik me dan weer ziek voel. En de neerwaartse spiraal is weeral in gang gezet. Voor hoelang nu, dat weet niemand. Zelfs ik niet. Ik hoop dat ik hem tegen kan houden.

Rust en Regelmaat. Dat werkt voor kindjes, misschien dan ook voor mij? Ik geloof het wel. Dat zullen we dan maar proberen.

Over rust en regelmaat gesproken. Mattia heeft alweer een kleine week doorgeslapen 's nachts. Wat een zaligheid!! Nu werd Timothy 's nacht wakker, dat was dan wel weer spijtig. Maar enkele nachten een goede rust en ik voel het dadelijk in mijn kleine teen kriebelen. Dan heb ik energie voor tien.

Een fijne wandeling maken
Schilderen met plakkaatverf
Oefenen op de oefenblok
Winkeltje spelen

Niks is mij dan te veel.

Rust en Regelmaat. Dat zal wel helpen.

"Rust" :)

Verjaren en toch ook niet

Dit weekend was het mijn verjaardag. Na de geboorte van de jongens vind ik dit helemaal niet meer zo speciaal. Vroeger was ik al weken op voorhand aan het verkondigen dat ik DAN jarig ben. Nu niet meer.
Ik vier nu mijn verjaardag graag met ons gezinnetje en wat was me dat een leuke verjaardag dit jaar!
Ik had het met niet beter kunnen wensen. De kinderen braaf overdag én 'snachts, mooi weer en tijd om rustig thuis te zijn. ZALIG!

Maar ik dacht ook aan hoe ik mijn leven voorstelde toen ik nog ver weg stond van mijn dagen nu. Ik heb nooit veel eisen gesteld aan mijn "latere" leven, maar zoals het nu is... Daar had ik eigenlijk nooit bij stil gestaan.
Het is hier kranttraditie dat alle kinderen die geboren zijn een plaatsje krijgen in de januari krant. Allemaal samen... Eén voor één, langs elkaar. Voor mij weer een nieuwe ervaring.
Ik zocht weer naar 'unieke' jongetjes.
Alleen Mattia sprong er uit.
Tranen.
Verdriet.
Onmacht.
Gevoelens die er lang niet waren geweest, kwamen terug naar boven. Ik voelde me weer alleen op de wereld met ons gezin.
Bij elk intens moment vonden mijn tranen de weg naar buiten, of toch bijna.

Na 8 maanden de diagnose Williams-Beuren te kennen is het nog steeds een reis met vallen en op staan. Deze week was er eentje waar ik bijna gevallen was. Was het niet dat Mattia de allerliefste Wiebelkabouter is van de hele wereld. Hij maakt me aan het lachen. Voor hem lach ik.
 

Moeite doen

Mattia doet de laatste tijd enorm zijn best.
Hij doet zijn best als we bij de kinesist aan het oefenen zijn.
Hij doet zijn best als we bij de dokter langsgaan.
Hij doet zijn best om een ganse nacht door te slapen (met enkele geweldige successen!!).
Hij doet zijn best om zich aan de spijlen van het park op te trekken.
Hij doet zijn best om, jawel, om ons na te zeggen als we met zijn allen voor zijn gezichtje hangen en samen zeggen: MAMA.

En dan komt het: zijn lippen tuiten en maken de bewegingen van ma-ma.

Nog zonder geluid, maar wat ben ik trots! Tranen van geluk kwamen weer naar boven. Ik, de blèter, hield me nog net op tijd in toen Jeroen er een opmerking over maakte :).

Ons nadoen... wie had dat weer ooit gedacht. Ik niet, wel stiekem gehoopt. Onze kleine man begint heel stilletjes, op zijn eigen tempo, ook groot te worden.

Hij eet kleine hapjes mee als wij aan tafel zitten, hij kijkt met zijn grote broer mee naar de tekenfilms, hij valt lekker rustig in slaap na zijn laatste fles (wauw!!).
Hij laat duidelijk merken als hij niet blij is met de situatie of net wel. Wanneer we hem in zijn parkje zetten om wat te spelen terwijl wij aan het eten zijn, weten we het steevast: HIER WIL IK NIET ZIJN! IK WIL MEE AAN TAFEL!! Waar hij dan lekker mee kan smullen.

Als Timothy voor hem gekke bekken ligt te trekken of lakens over zijn hoofdje gooit om verstoppertje te spelen, kunnen zijn armen en benen niet genoeg in de lucht gezwaaid worden. Kirren van plezier met hun tweetjes daar op de livingmat.

Nieuwe grote stappen staan ons nog te wachten. Wat geniet ik daar toch van.

Verjaardag!

Lang zal hij leven, lang zal hij leven, ...

Zalig om dat te zingen. Vorig jaar waren we nog vol spanning om wat ging komen. In het jaar daarop volgend is er een hele hoop gebeurd.

En eindelijk durf ik nu met een klein hartje te vertellen: ik ben blij dat Mattia 1 jaar geworden is vandaag. Het wordt voor hem nu ook een spannend jaar, waarin hij echt veel kan gaan ontdekken. We zullen met hem mee ontdekken en met hem mee vol verbazing naar de kleine dingen kijken.

We maken geen plannen voor dit jaar, we nemen het van dag tot dag.

En vandaag is het feest! 1 JAAR!!

Eindelijk een nieuw jaar

Wat heb ik zin in het nieuwe jaar! Naar mijn gevoel was 2013 er eentje waar er veel tranen in zijn gevloeid, waar er verdomme hard op de tanden is gebeten en het jaar dat we tot net boven onze lippen in het water hebben doorploeterd.

Ik heb zin in een nieuw jaar.
Fris, nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen.
Eindelijk is het daar.

Geen goede voornemens dit jaar (daar ben ik al een tijdje geleden vanaf gestapt). Een berg goede moed en energie, dat wens ik mezelf en iedereen in mijn omgeving toe.

Want die berg zullen we nodig hebben en ik hoop stilletjes dat ze niet zal op zijn naarmate dat 2014 verstrijkt.
Mattia heeft er weer een fantastische week opzitten, dat zorgt al voor een klein pakje moed en energie aan de start van het nieuwe jaar. Dat belooft! :)

Gezelligheid

De gezellige dagen komen er weer aan. Ale, ik hoop dat ze gezellig worden :) Ik kijk er alvast enorm naar uit.

De kerstboom zetten was een succes! Een écht succes! Wie had dat gedacht... En hij staat nog steeds mooi te wezen in onze living. Mattia keek aandachtig hoe Timothy mij hielp met de lichtjes op te hangen in de boom. En manlief keek toe en zag dat het goed was.

Deze post verspreid zich over een korte periode. Ondertussen is het nog steeds gezellig hier thuis en zijn we met Mattia begonnen met het tien minuten slaapplan ... Ik ben eens benieuwd. De eerste keer ging goed. De kerstdagen zullen daar wel verandering in brengen. Maar ik heb er zin in!

Zalig kerstfeest!

gezelligheid

Dagboek

Mijn blog mocht geen dagboek worden. Of wel? Ik vond het gewoon fijn om mijn gedachten op te schrijven. Zodat ze niet meer in mijn hoofd zitten. (Dat heb ik af en toe eens nodig, want het is een rommeltje daarboven)

Maar ik wil toch even dit kwijt.

Mattia kruipt het hele huis rond, met als gevolg dat ons huis nu écht baby-proof moet worden gemaakt. Gelukkig is de stoof al afgeschermd en zijn er geen gevaarlijke trappen in de nabije kruipbuurt.

Maar nu komt het… Sinterklaas, de goed heilig man, is langsgeweest. Dus voor mij komt nu dé tijd van het jaar eraan: DE KERSTBOOM!

Timothy heeft er nooit veel naar omgekeken, maar nu hou ik toch mijn hart vast. Vanavond is het zover. Dan zullen we zien of de boom kan blijven staan of dat we toch net iets teveel nee dat mag niet moeten zeggen.

Ik ben benieuwd, voorlopig moeten we gewoon zorgen dat alle kabels, of dat wat erop lijkt, onzichtbaar is voor een kleine kruiper. Niet gemakkelijk, geloof mij J.